Чарговыя разборкі з прадстаўніком дыпляматычнае місіі замежнай краіны выклікаюць толькі агіду. Агідна нават не проста глядзець гэтыя крыва сфабрыкаваныя кадры і слухаць паскудныя камэнтары. Агідна робіцца жыць у такой краіне, якая ў духу найдзічэйшых і найпрымітыўных плямёнаў грэбуе агульна прынятымі прынцыпамі міжнародных стасункаў. Да такой брыдоты, здаецца, нават у СССР зь ягонай маразматычнасьцю не даходзілі.

Адметна, што найчасьцей ахвярамі такіх "палёных" скандальчыкаў робяцца дыпляматы з краінаў новых сябраў Эўразьвязу. Гэта і зразумела, бо нарывацца на больш моцных геапалітычных гульцоў, з улікам іх патэнцыйнага ўплыву на Расею і эканамічнай магутнасьці, урадавым структурам Беларусі ня вельмі хочацца. А вось напаскудзіць бліжэйшаму суседу, які і тэрыторыяй ня большы, ды і ў эўраструктурах так вольна сябе не пачувае,- гэта заўсёды прыемна. Усё гэта нагадвае паводзіны маленькага брахлівага сабачкі, які гаўкаецца ды кусаецца толькі з кацянятамі, а ў прысутнасьці вялікіх зьвяроў сьціпла круціць хвосьцікам.

Між іншым, а ці не трапляюць дзеяньні беларускай дзяржтэлевізіі сумесна з міністэрствам замежных справаў пад дзеяньне новаўведзенага артыкула крымінальнага кодэксу аб дыскрэдытацыі Рэспублікі Беларсуь? Бо ці можна яшчэ больш ганьбіць сваю ўласную дзяржаву, чым гэта робяць вышэйазаначаныя дзяржструктуры?

Шмат хто моцна перапужаўся з нагоды прэм'ерства Януковіча ва Украіне. На мой погляд жа, варта зьвярнуць увагу на тое, у якой Украіне Януковіч робіцца прэм'ерам. На жаль, сучасная палітычная сыстэма в Украіне няздольная нарадзіць моцную і эфектыўную кааліцыю. З часам там вырастуць новыя палітычныя лідэры і новыя палітычныя партыі з сфармаванымі палітычнымі ідэалёгіямі.

А Януковіч, пастаўлены ў новыя варункі новай Украіны, будзе дзейнічаць так, як ад яго будзе патрабаваць сытуацыя. Прыклады ж многіх посткамуністычных краінаў паказваюць, што вельмі часта былыя актывісты старых рэжымаў вельмі добра ўпісваліся ў новых умовах.

Сёньня фэстываль "Басовішча" - бадай адзіная магчымасьць сустрэцца беларускім музыкам і слухачам. Знайсьці памяшканьне пад канцэрты ў самой Беларусі ўжо практычна немагчыма. І ў гэтым рэчышчы роля Басовішча робіцца вельмі значнай. У той самы час цяжка ўявіць, што было б з Басовішчам, калі б зараз Беларусь сталася вольнай і дэмакратычнай. Ці пажадаў бы хтосьці выступаць у Гарадку, калі гэта дае вельмі малы эфект: патэнцыйных новых слухачоў вельмі мала (прымусіць паляка набыць кампакт з беларускай музыкай надзвычай цяжка)? Ды і ці паехаў бы хто са слухачоў за мяжу, каб пачуць тое, што досыць часта можа пачуць і пабачыць у сваім родным горадзе? Карацей, фэстываль стаўся б цікавым толькі для сваеасаблівых захавальнікаў традыцыі Басовішча. Таму, як мне падаецца арганізатарам фэстывалю варта пачаць задумвацца, як зрабіць БАСы доўгатэрміновым праектам. Да любых будучых праблемаў варта рыхтавацца загадзя, каб потым не наракаць на раптоўнасьць лёсу...